Jodo jest współczesną odmianą japońskiej szermierki jojutsu, prowadzonej przy użyciu kija. Jej celem jest samoobrona – powstrzymanie przeciwnika. Ta odmiana japońskiej szermierki powstała ponad 300 lat temu jako realna sztuka walki, z połączenia najważniejszych technik kenjutsu (sztuki miecza), sojutsu (sztuki włóczni) oraz naginatajutsu (sztuki halabardy). Polega na użyciu w miejsce broni ostrej kija jo, wykonanego z kawałka twardego drewna o długości 128 cm i średnicy 2,4 cm.
Twórcą tej sztuki walki był mistrz Muso Gonnosuke, który założył szkołę pod nazwą Shindo Muso Ryu Jodo. Zasady i techniki tej szkoły uchodziły za niezwykle trudne do opanowania i przez wiele lat były nauczane w sposób potajemny.
Głównym celem uderzeń i pchnięć w jodo jest splot słoneczny (suigetsu). Innymi ważnymi celami są skroń, punkt między oczami (uto), ręce (nadgarstki) oraz oba boki tułowia. Obrona wykonywana przy pomocy jo, szczególnie w postaci kombinacji zasłon i ataków, jest bardzo skuteczna np. jako obrona przeciwko atakowi wykonywanemu mieczem, pałką, czy kijem baseballowym. Podstawowe uderzenia i bloki praktykowane są najczęściej w formie ćwiczeń kata, w których jeden z partnerów używa drewnianego miecza bokken, a drugi kija jo. Godnym uwagi aspektem sztuki jodo jest szybkość i częstotliwość, z jaką operuje się kijem jo. Dzieje się tak dzięki temu, że broń ta - którą jest po prostu kij - nie ma wyróżnionego ani początku, ani końca, co dopuszcza wiele możliwych kombinacji ataku/obrony. W ten sposób sztuka jodo, obok walorów skutecznej samoobrony, stała się znakomitym sposobem rozwijania sprawności i zręczności.
Ponieważ ćwiczenie jodo przynosi wiele korzyści, zadecydowano, aby sztukę tę uczynić ogólnodostępną. W oryginalnym systemie jojutsu istnieją 64 formy kata oraz 12 podstawowych technik kihon. Na bazie tego skomplikowanego systemu utworzono 12 form i 12 technik, które oddają podstawowe zasady tej szkoły. Zestaw ten, określany nazwą Zen Nippon Kendo Renmei (Seitei) Jodo Kata, ustanowiono w roku 1968. Po opanowaniu tych podstawowych kata w stopniu mistrzowskim można się pokusić o studiowanie form starszych, tzw. koryu.
Kichon Dosa - 12 form praktykowanych pojedynczo (Tandoku dosa) lub w parach (Sotai dosa):
1. Hon-te Uchi
2. Gyaku-te Uchi
3. Hiki Otoshi Uchi
4. Kaeshi Tsuki
5. Gyaku-te Tsuki
6. Maki Otoshi
7. Kuri Tsuke
8. Kuri Hanashi
9. Tai Atari
10. Tsuki Hasushi Uchi
11. Do-barai Uchi
12. Tai Hasushi-Uchi: ćwiczone na prawą (migi) i lewą (hidari) stronę
Formy Seitei Jodo:
1. Tsuki-Zue
2. Suigetsu
3. Hissage
4. Shamen
5. Sakan
6. Monomi
7. Kasumi
8. Tachi-Otoshi
9. Rai-Uchi
10. Segan
11. Midare-dome
12. Ran-ai
Osoby ćwiczące jodo, oprócz tej sztuki walki, zazwyczaj wprawiają się również w innych. Najczęściej ćwiczą tanjo (sztukę walki pałką), iaido (sztukę szybkiego dobywania miecza), szermierkę kendo, jak również uderzenia stosowane w karate i kempo, czy rzuty z judo i aikido.
System nadawania stopni w jodo jest zbliżony do stosowanego w kendo i innych japońskich sztukach walki. Obejmuje stopnie uczniowskie kyu i mistrzowskie dan. Egzaminy składane są przed komisją złożoną z ekspertów. Rokrocznie odbywają się międzynarodowe turnieje jodo, rozgrywane są również mistrzostwa Europy. Oceniane jest wykonanie form kata w układzie obowiązkowym (ZNKR Seitei Jodo Kata).
Jodo, obok kendo i iaido, jest jedną z dyscyplin statutowych Polskiego Związku Kendo. Ćwiczenia z użyciem jo prowadzone są w klubach kendo (w odmianie seitei jodo) oraz w ramach szkolenia aikido (w odmianie aikijo).
